GREEN MITCHELL TRIO, NATURE CHANNEL, 2025

Lisa Mezzacappa’nın serbest doğaçlama yapıtlarına yer verdiği San Francisco’nun Queen Bee Records etiketinin yayınladığı Nature Channel oldukça başarılı bir çalışma. Mahallemize, daha doğrusu Kozanlı Tugi Baba’ya Steve Adams’ın yine aynı etiketten yayınlanan Never But Dream the Days’iyle aynı kargoda ulaşan çalışma için Zeytinoğlu’nun serbest doğaçlamayı bir ağız ishali olarak tanımlayan birkaç çatlak ses dışında alkışlamayanı olmadı diyerek son söyleyeceğimi hemen baştan ileteyim.

Green Mitchell Trio’da Cory Wright tenor saksofon ve bas klarinet, Lisa Mezzacappa konturbas, Jason Levis davul çalıyor. Körfez’de yaşayan Wright’ı Adam Rudolph, Vinny Golia ve Jack O’the Clock gibi isimlerle yaptığı başarılı çalışmalarla tanıyoruz. Steve Adams’ın albümünde de çalan bas ve davul ikilisinin de çok sağlam, taş gibi müzikçiler olduğunu ekleyeyim hemen. Albüm Sunday Monday ile açılıyor, ağırbaşlı, dingin, içedönük bir icra bu, bayağı etkiliyor dinleyiciyi, dakka bir gol bir yaklaşımıyla. Lumps’ta Lisa’nın konturbastaki maharetlerine tanık oluyoruz. Nature Channel’de ise Cory’i bas klarinette dinliyoruz. Daha çok pes notaları tercih ediyor çalgıcı, aletinin diplerine dalgıçlık yapıyor. Ve etki yaratmakta bayağı mahir davranıyor. Valk doruklarından biri albümün. Wright’ın ruhlu, şahane tenoruyla şakıdığı anlarda, Lisa’nın yürüyen ve tenoru çalmaya teşvik eden konturbası walla büyülüyor. Uzun sürüyor parça ama hamdu senalar olsun üçlünün esini bir an aşağılara düşmüyor, yorum pörsümüyor, belleklere kazınıyor tınılar. Albümü kapatan Langourie ise bize sonların güzelliğini hatırlatıyor. Yani bir yapıtın, bir ilişkinin nasıl sonlandığının nasıl büyük önem taşıdığını. Son derece ağırlık taşıyor yorum, epey nazlı, görkemli, okkalı. Tınılar yine belleklerimize yerleşiyor, orada kalıyor, ninni niyetine kapıyoruz gözlerimizi.